آسمان.خاموش .در پی باد ی دود

کودککان دلبسته ی باد

راه خود را گم کردند.

آخرین سطر عاشقی باد وآسمان

جسد های نورانی کودکانی بود

که محض پاکی....

به باد اعتماد کرده بودند.

سرد_خسته و تنها

در بالا پوش خود پنهان شده بود

کودک بیمار.

به سگ ولگردی می مانست

که به دنبال رویای تابی می گشت.

شهوت بازی

در روح کودک

سال ها پیش مرده بود

و چشمانش دیگر ترانه ی رنگین کمان نمی نواخت

وه که صداها چه گنگ و نورها....چه تاریک بودند

سرد که نه...اما همچینم گرم نیست....نفسا بو میدن....بوی لاشه های مردهء دلاشونو.....آره خوب به تو چه.....راحیل احمق....نبین....برو....بمیر.....

سردم نیست...مثل آغاز زمین.....بدتر....یخ زدم....انجماد ،درک منطق باد بود.......

داستان منطق ماهی آ تلخه.....و من خسته شدم از درک چشم سوم ام.....و دیدن درد پرنده .......

رنج....اوج قهقهه های آدم هاست...و لاشه های خوشبوی کودکان.....و باران که می میرد.....در تلاطم انزجار دریا از موج.

امشب دختر چهل و پنجمین روز بهار از شهر پر دود من رفت...

و تهران مثل گذشته اش

تعادل خود را از دست داد

آرامش گنگی که با باد رفته است

دستان تنهایی که نیاز را فریاد می زنند

و شهوت درد

برای نبودن فهم...

و آسمان می غرد

هر سلام

هر شکست

و دستان پر نیاز من

همچنان می بافد

قالی گم شده ی کودکی ها را

عینک دودی _سرخی چشمان تنهایم را پنهان کرد

با باران چه می کردم.....

بار دیگر....

همه فهمیدند

که در این دنیا نیستم.

حتی آن کودک پر نیاز امن....

آسمان

سرد _تهی_آزاد مرا می پذیرد

و من همراه با حجم تمام غربتم

به آن پناه میبرم

کودکم در میان دستانم جان داد

ضربان قلبش آرام آرام خوابید

و در آن جنگل سرد تاریک

من بودم _بی روح_

و آسمان

که در غم من می گریست